Попытался настроить трансляцию своей уютной жж-шечки в дайрю. Посмотрим что получится.

---

Стоял в очереди в простом постсоветском гастрономе, покупал обед. У кассирши заметил iPhone - насколько в них разбираюсь - что-то из последних моделей. С обеде шел с мыслью что все-таки в этой жизни я где-то не там свернул...

---

Денех и так не то чтобы совсем нет, но весьма немного, а я на них еще и влетаю, причем спасибо за это могу сказать только самому себе. Спасибо тебе, Халерыч, за дурость твою непроглядную. Если уж слушаешь людей, то слушай внимательно или не слушай вообще.

---

Блять, ну почему мои родители не завели второго сына??? Он был бы высоким, сильным и красивым, водил бы большую мощную тачку и улыбался белоснежными зубами с небритого квадратного лица. За ним табунами стелились бы телки, а он носил бы на руках свою единственную даму сердца и покупал бы ей ящиками брульянты у золаце. Наплодил бы 15 здоровых детей, которые бы сформировали футбольную команду и выйграли бы для Родины Кубок Мира.

А я бы тогда смог быть позором семьи в свое удовольствие.

---

Некалі LJ для мяне быў інструментам камунікавання. Тут было... не тое каб весела, але хіба што цікава. Я чытаў фрэндстужку і знаходзіў там для сябе нешта новае. Мне хацелася чытаць сваю фрэндстужку - там мне было і што прачытаць, і што адказаць. Потым частка пайшла ў twi, бо гэта модна, частка у vk, таму што там - кацяняты і можна дадаваць відэа і песенькі і маляваць як у пэйнце і яшчэ чорта лысага, нехта - у fb ці g+ - не ведаю начорта, магчыма проста з нонканфармізму, магчыма яшчэ праз нешта. Сэнс у тым, што LJ страціў для мяне сваю прывабнасць - і ўжо амаль што няма тых, для каго мне пісаць і каго мне каментаваць. А з тымі, што засталіся, прасцей ужо паразмаўляць прыватна. Вось так ужо пэўны час таму адной важкай рэччу ў маім жыцці стала меней.
Не, я не скардзіўся і нікога не абвінавачваў. Я проста мусіў гэта напісаць.

---

Чем только люди от тоски не занимаются:

ОРИГИНАЛЬНЫЙ ТЕКСТ	ПЕРЕВОД	ЭЗОТЕРИЧЕСКИЙ СМЫСЛ
Thete’sa Lady who’s sure all that glitters is gold.	Есть дама, которая уверена в том, что все блестящее - это золото.	Колдунья. Анта - мудрость эзо­теризма, в том числе и алхимия, которая всегда пытается превратить свинец в чистое золото.
And she is buying a stairway to heaven	И она покупает лестницу, ведущую на небо.	Цена: продажа своей души/ Небо: царство люцифера (традиционный для сатанизма обратный смысл)
And when she gets there she knows	И когда она добирается туда, она знает,	Речь идет о магическом знании колдуней.
if the stores are closed	что если все магазины и закрыты	Сопротивление непосвященных
With a word she can get what she came for	Одним только словом она может получить то, зачем пришла	Магическая формула, открывающая все двери.
There’s a sign on the wall but she wants to be sure.	На стене начертан знак, но она хочет в нем быть уверена,	Символические знаки колдовства и зодиака.
Cause you know some­timcs wor­ds have two meanings.	ибо, как вы знаете, слова часто имеют двойной смысл.	Смысл, непонятный для непосвященных и символический смысл для посвященных.
In a tree by the brook there’s a songbird who sings	На дереве у ручья сидит певчая птичка, которая иногда поет.	Эта птичка представляет собой разновидность черного ворона, которого можно обучить и который способен воспроизводить колдовские мелодии.
All of our thoughts are misgiven	Все наши мысли иллюзорны.	Фундаментальный принцип эзотерической науки.
There’s a feeling I get when I look to the west[40]	Я содрогаюсь от волнения, когда смот­рю на запад.	Волнение от порчи и колдовства, ис­пытываемое дезориентированной лич­ностью, обращенной к западу. Иисус появляется на востоке, люцифер блистает на западе. Восток - это символ жизни, запад - символ смерти.
And my spirit is crying for leaving	И мой дух жаждет выйти.	Потребность совершить астральное путешествие, покинув свое физическое тело[41]
In my thoughts I have seen rings of smoke through the trees	В своих мыслях и видел круги дыма, поднимающиеся из-за деревьев	Речь идет об одном месте, около ручья, окруженном деревьями, где ночью вокруг костра собираются ведьмы для магических действий. Отсюда и происходят круги дыма.
And the voices of those who stand looking	И слышал голоса тех, кто стоял и разглядывал меня.	...
And it’s whi­spe­red that soon if we all call the tune	И шепчут, что скоро, если все запоют одну и ту же песню, обольщающий флей­тист вразумит нас.	Когда все люди примут посвящение в оккультные и эзотерические науки и будут использовать их формулы,
Then the piper will lead us to reason	И новый день наступит для тех, кто медлит с пониманием.	то новый день наступит для человечества, которое столь долго отказывалось от посвящения.
And the forests will echo with laughter	И леса отзовутся смехом	Смех ведьм, которые обретут, наконец, свою добычу.
And makes me wonder (bis)	И это приводит меня в удивление (дважды)	Или: приводит меня в экстаз
If there’s bustle in your hedgerow don’t be alarmed now	Если в ваших рощах и подлесках и происходит суматоха, то вам об этом теперь не следует тревожиться.	Не бойтесь тайной деятельности ведьм.
It’s just a spring claen for the may - queen	Это просто генеральная уборка королевы Мая.	Пришло время для того, что королева ведьм сделала свою генеральную уборку.
Yes there are two paths you can go by, butin the long run	Да, есть две тропинки, по которым вы можете следовать, но путь вам будет долгим.	Перед каждым открываются две дороги: посвящения, или отказа от него.
There’s still time to change the road you are on[42].	И у вас всегда будет достаточно времени, чтобы изменить его.	Вам никогда не поздно стать на правильный путь во время вашего выбора.
Your head is humming aud it won’t go	Ваша голова гудит, идея не хочет уходить.	Желание колдовской практики становится навязчивой идеей.
In case you don’t know the piper’s calling you to jous him	В случае, если вы в замешательстве, обольщающий флейтист приглашает вас последовать за ним.	Волшебство и соблазнение доходят до обладания духом, который в свою очередь стремится взойти по лестнице, ведущей в рай;
Deap lady can you hear the wind blow?	Мнимая дама, можете ли вы услышать поющий ветер?	здесь их подхватывает и передает ветер, делающий магические предложения.
And did you know your stairway lies on the whispering wind?	И знали ли вы, что ваша магическая лестница покоится на ветре, который передает обольстительное бормотание.	...
And as we wind on down the road, our shadows taller than our soul	И по мере того, как мы спускаемся вниз по извилистой дороге, наши тени становятся более значительными, чем наши души.	В конце концов колдовство восторжествует, и принципы эзотеризма будут подтверждены во всей их истинности.
There walks the Lady we all know	Именно там прогуливается дама, которая нам всем знакома...	Королева ведьм...
Who shincs white light and wants to show	Это она излучает белый свет и хочет показать нам,	...
How everything still tians to gold	каким образом все может превратиться в золото.	...
And if you listen very hard	И если вы будете очень внимательно слушать,	...
The tune will come to you at last,	чарующая мелодия наконец дойдет до вас	...
When all are one and one is all	Когда все станут одним и один станет всеми.	Космическое единство будет осуществлено,
To be a rock and not to roll	Чтобы быть столь же крепким, как скала, и более никуда не катиться.	и более нас ничто не поколеблет, никто не обманет и не сможет нас повернуть.

NB: вообще потащено отсюда, но как я заметил все подобные высеры являют собою переработку материала потешной брошюрки Жан-Поля Ренимбаля "Я хочу твою душу" (ищите, читайте и не пожалеете - уверяю), хотя данная жемчужина похоже что аффторская.

---

Перед Новым Годом принято писать в уютненьких бложеках отчеты о годе прошедшем.
Что же - напишу и я

пару строк:
Этот Год чуть-чуть не дотянул до прошлого по хуевости.
Но все равно был определенно хуевым.

---

Флэшмоб ад kabierac . Сутнасць:вы пакідаеце камент, а я пішу вам год і вы пішаце пост пра тое, што ў вашым жыцці адбывалася ў гэтым годзе. Пры жаданні можна дадаць фотак.
Такім чынам:
У 2002 годзе Халерыч скончыў восьмую класу і ішоў у дзевятую. Трэба было вырашаць свой дальнейшы лёс і паціху ўдасканальваць яго прафесійны накірунак, але пра ўсе па парадку.
На Каляды з'ездзілі з маці ў шоп-тур у Вільню, дзе набылі рознастайных прысмакаў, смешны капялюш з рагамі і вялікую петарду. На новы год мы з бацькам яе выбухнулі ў двары - яна страляла ў неба рознакаляровымі агеньчыкамі. Я быў шчаслівы...
На працягу года рыхтаваўся да паступлення ў ліцэй БНТУ - бацька мне дома ставіў нацюрморты з геаметрычных фігур і я іх штотыдзень маляваў.
Улетку першы раз у жыцці з'ездзіў у "сапраўдную" Эўропу - Галяндыя, Францыя, Бельгія, Германія. Падняўся на Эйфелеву вежу і ледзве не абасраўся па дарозе (у ліфце былі шкляныя сцены, вежа, калі хто раптам ня ведае, зроблена за металаканструкцыяў, а апрача мяне у ліфце былі яшчэ і японцы, якія выпрабоўвалі у якім рытме трэба скакаць, каб ліфт абваліўся. Мяркуючы па твары, ліфцер таксама ледзве не абасраўся.) Бачыў труну Леанарда Да Вінчы і мадэль яго танку.
Мне падаравалі сапраўдны МР3 плэер (тады яны яшчэ працавалі на ЦД-МР3-дысках) і я пачаў пашыраць свае музычныя колагляды. Упершыню пачуў Opeth, Lacrimosa, Paradise Lost, Summoning і іншыя прыемныя музычныя калектывы. Пачаў пагарджаць "русским роком".
Першы раз прачытаў LoTR. Праз 2 месяцы прачытаў другі раз. Увогуле пачаў сур'ёзна захапляцца фэнтэзі і набываць кнігі неверагоднымі тэмпамі.
Набыў сабе завушніцу (але на сваё месца яна патрапіла наступным годам і пра гэта аповеду не будзе).
Быў хакаханы у аднакласніцу Ганначку і напісаў ёй 3 ці 4 сшыткі вершаў (ну гэта я тады думаў што ўсё гэтае лайно - былі вершы. Праз шэраг год гэтыя сшыткі былі мной з рогатым выкінутыя ў сметнік), якія ўвесь час насіў з сабой у заплечніку з марай як-небудзь прачытаць. Ганначка лічыла кудлатага і маўклівага Халерыча, які насіў чорныя страшныя кофты з выявамі казлоў і брудныя аббітыя берцы, не вартым сваёй увагі. Халерыч пакутваў.
У 2002 годзе Халерыч першы раз у жыцці ўбачыў стужку, якая цалкам перавярнула яго светапогляд, і якой было наканавана стаць яго ўлюбленай на ўсё жыццё - Dead Man Джыма Джармуша...
У 9 класе ў жыцці Халерыча адбыўся пераломны момант - маім выкладчыкам Жывапісу і Малюнку стаў цудовы дзядзька В.С. , які стаў першым чалавекам за 9 год, хто замест таго каб проста ставіць мне 3 балы па жывапісу, паспрабаваў мяне навучыць. Гэта быў чароўны час! Першы раз за мальбертам з пэнзлем я разумеў, што я раблю, а не поўз навобмацак! Аднойчы Халерыч размаўляў з выкладчыцай і выказваў свае сімпатыі да паганства. Яна пачала на мяне раўсці, казаць розныя глупствы і пагражаць мне пеклам. В.С. адвёў мяне ў бок, сказаў, што яна дурная і нічога не разумее. Даў мне пачытаць свае вершы пра Рода, Пяруна ігд... Дзякуй вам за гэта, Вячаслаў Сямёнавіч, і яшчэ шмат за што!
Надыход новага 2003 году Халерыч праспаў - пайшоў прылегчы у 2002 і прачнуўся ў 2003. Злаваўся на весь свет, але гэта зусім іншая гісторыя.

---

ЙАААААААЗЬ!!!!

---

Шмат думаў і прыйшоў да выніку што дзень народзінаў - гэта не маё свята,а свята маіх бацькоў. Гэта яны доўга хацелі і намагаліся мяне стварыць, гэта маці дзевяць месяцаў хадзіла цяжарная, пакутвала ад болю і парушэнняў абмена рэчываў. Гэта яна мяне нараджала ў пакутах і ляжала са мнйо у лякарні. Гэта мой татка бегаў да яе штодзень, насіў прысмакі і чакаў пад вокнамі. Яны вучылі мяне хадзіць і размаўляць, сядзелі побач калі я хварэў і плакаў па начох. У тым, што я з'явіўся і стаў тым, які  ёсць, у асноўным іх дасягненне - не маё. Таму і віншаваць трэба іх.

---

Дорогая жизнь, иногда очень хуево, что ты - не фотошоп. Не, ну серьезно:
заблокировал отрихтованный слой "работа", перешел в слой "друзья" и делаешь там хорошо и красиво, а все остальное в это время ждет и не меняется. Выделил в слое "семья" контуром нужную область и работаешь в ней. А не понравилось - Ctrl+Z.
Нашел косяк - просмотрел историю - ага, вот он, родимый. Убираем косяк.
Что-то рисковое? Легко! Масочка и чуть что -да, переделывать заново, но ты ничего не потерял.
А самое главное - тонкая настройка ПОЛЗУНКАМИ!!!!!!111одинодинодин
Чуть-чуть туда, чуть-чуть сюда. Оп-па! Да! Именно так! А у тебя, жизнь, всегда выбор "или-или". Сделать так, чтобы тут было хорошо, но тогда там плохо. Вот сейчас очень красиво, но потом пиздец или наоборот - сейчас пиздец, но потом - красота. А то и вариант, где пиздец постоянно, но зато ты к нему привыкнешь и перестанешь обращать на него внимания.
И контрлзет блять!!!!! Есть контрлзет!!!!

А ты, жизнь... Зараза ты, в общем, а не фотошоп.

---

2 тыдні адпачынку праляцелі так, што не заўважыў.
Дрэвы, што бачу праз вакно, толькі вось лістотай пакрыліся, а ўжо чырванеюць.
Здзіўлена знаходжу на галаве сівыя валасы.
Такое пачуццё, што неўзабаве захачу выйсці папаліць і выяўлю, што ўжо закапалі...

---

Прачытаў тут пост спадара kalugin  аб музычным пірацтве і вырашыў выказаць сваё меркаванне на гэты конт:
1) Я заўсёды намагаюся набываць музыку сваіх улюбленых выканаўцаў. Па-першае я лічу, што калі чалавек зрабіў нейкую рэч, патраціўшы на гэта свой час і грошы, ён варты таго, каб яму зы гэта заплацілі. Гэтак жа як варты кухар, які прыгатаваў смачную страву, як варты будаўнік, што паклаў вам кафлю ў прыбіральні, тыя кітайцы, што пашылі вашыя "фірмовыя" джынсы. 
Калі я набываю дыск, я разумею, што раблю свае інвестыцыі у тое, каб праз год ці два мне было што набываць, што мой улюблены музыка не пачне пісаць музыку для рэкламы, не пойдзе працаваць журналістам, маркетолагам, інжынерам, будаўніком, шафёрам ці кім яшчэ з тых, хто стабільна атрымлівае грошы 20-га штомесяц замест таго, каб радаваць мяне новым матэрыялам.
Мне прыемна трымаць у руках дыджыпак з артбукам, з даданымі матэрыяламі. прыемна ставіць вініл, прыбіраць з яго пыл і чуць выдатны гук.
2) Не ўсе музыкі вартыя таго каб я ім плаціў. Я не ў тым сэнсе, што я такі выкшталцоўны эстэт і маю права рашаць, хто варты а хто не. Проста ёсць тыя, каго хочацца слухаць часта і тыя, каго раз ці два на год. Я ніколі не набуду дыск, калі я нават не заўсёды прыгадаю гэтага выканаўца у сваёй аудыятэцы.
3) Далёка не заўсёды ёсць магчымасць набыць улюблены запіс - я не хачу упяцёра пераплочваць музычным крамам за дыск, які ў Лондане будзе каштаваць 5-10 фунтаў.І з рэшты рэшт не надта шмат у нас ёсць чаго набываць - толькі па вярхах, тое, што абавязкова прадасца. Цяпер вось калі ўсе зразумелі, што построк гэта крута, у "МГ" стаяць альбомы Mogwai (GY!BE, Caspian, Crippled Black Phoenix, Maybeshewill я там чамусці не заўважыў). Bohren und Dre Club of Gore? Current 93? Menace Ruine? Procer Veneficus? "Сідар Пятровіч, не выдурвайцеся, слухайце "Сяброў"!"(с)  А з беларускай банкавай сістэмай набыць хоць штосці з-за мяжы праз сеціва не так проста, у чым я пераканаўся ў свой час, намагаючыся прыдбаць тупа квіткі на аўтобус у адной эўрапейскай краіне.
Там скажу так, калі ў мяне з'яўляецца такая МАГЧЫМАСЦЬ, я ЗАЎСЁДЫ намагаюся набыць запісы улюбленых выканаўцаў. Вось неяк так.

PS
Той трэк, што ў мяне грае зараз, я спампаваў з тарэнта. Скажыце мне, дзе я магу сёння пасля працы пайсці і набыць арыгінальны CD - пайду і набуду.

---

Жыў некалі чалавек і было ў яго Сіняе. А варта сказаць, што чалавек любіў сваё сіняе і быў блізкі да таго каб адчуваць сябе шчаслівым. А навакольныя казалі яму што ён дурны, бо Сіняе толькі ў дурных, а ў сапраўдны разумных людзей Чырвонае. Чалавек казаў, шт очырвонае яму не трэба, што яму досыць і Сіняга. Але навакольныя толькі круцілі пальцамі каля скроні і пераконвалі яго ўвесь час, што Сіняе трэба выкінуць, а Чырвонае прыдбаць. І вось выкінуў чалавек Сіняе, якое так любіў, і прыклаў шмат намаганняў і набыў Чырвонае. Сядзіць цяпер стомлены з Чырвоным. І няма ў яго ані кроплі шчасця, бо сумуе ён па Сінім - не хапае чалавеку Сіняга. А Чырвонае... Стаіць Чырвонае ў хаце, глядзіць на яго чалавек і намагаецца адчуць шчасце, але ніяк не адчувае. Затое астатнія сказалі, што ён цяпер малайчына і варты член грамадства.

---

Аднойчы Халерыч быў маленькі і вучыўся ў школе. А так склалася, што апрача алгебры, фізікі, астраноміі, АБЖ, ВАВ і іншых жыццёва неабходных дысцыплінаў была музычная адукацыя, але паколькі навучаўся Халерыч не ў мызычнай а ў самай звычайнай мастацкай школе, то, разумела, ані нотам, ані якому-небудзь музычнаму інструменту там Халерыча ніхто не вучыў. Таму Халерыч цалкам справядліва лічыў, што на гэтых уроках яму не цікава і сціху чытаў пад партай кніжкі пра хобітаў і звар'яцелага Чапаева. І вось неяк выкладчыца вырашыла, што Халерыч нешта занадта ціха сядзіць і выклікала мяне з месца. Кажа "Халерыч, а скажы мне - каго мы мінулы раз праходзілі?" Мінулы раз Халерыч якраз чытаў пра тое як Конан ваяваў з піктамі, таму паўстаў і глядзіць на настаўніцу вялікімі вачыма. Настаўніца: "Ну нарвежскі кампазітар? Ну, яшчэ на "Г" пачынаецца?" Збянтэжаны Халерыч не доўга думаючысказаў: "Хіба што ГРЫШНАК" і ў поўнай цішыні сеў назад.

---

Паколькі займацца духоўным эксгібіцыянізмам я яшчэ поўны час не захачу а нешта пісаць сюды трэба, я вырашыў знаёміць цябе, мой маленькі чытач, з тымі з'явамі і асобамі у сусветнай культуры, якія мяне ўразілі. Калі ты пра гэта ўжо ведаеш - то малайчына і я цісну тваю руку. А калі не - энджой.
Такім чынам тэма нашага першага нумару:
Шиш Брянский

Вставьте мне в сердечко звёздочку, звёздочку, 
Вместо ушек вставьте ракушки, ракушки, 
А заместо глазок - шарики, шарики, 
Вместо брючек дайте штаники, штаники, 
Положите меня в ясельки, в ясельки,  
Чтобы я лежал бы в люлечке, в люлечке
И пускал из носа сопельки, сопельки, 
Издая при этом вопельки, вопельки.
А потом постройте радугу, радугу, 
Чтоб по ней бежали гномики, гномики
Чтобы в ней бы жили кошечки, кошечки,
И кормите меня с ложечки, с ложечки.  
Но вы этого не можете, не можете
Ну так что ж вы блядь меня не уничтожите?
***
Когда я был микробом, 
Меня ебали крупным ёбом, 
И птицы пели у меня под нёбом. 
Теперь я русскoй,
И кормят меня демоны капусткой, 
Американцы из меня 
Рыбу говорящую выловить хотят, 
И немцы с криком "Русская свинья!"
Меня закалывают и едят. 
На самом деле ведь я жид,
Мной Иегова дорожит, 
Черт ёбанный за мной бежит. 
Но когда совсем уже хуёво,
Помогает мне не Иегова, 
А волшебный брянский мальчик Вова, 
Которого я изредка ебу,
Сняв с него жолтое пальто,
И это не смотря на то, 
Что он давно уже в гробу. 
Мчится мое сердце, словно лань, 
И растет из глаз моих трава, 
Когда Москва сгорела и ёбнулась Рязань, 
Мне стали реки словно рукава. 
Я крылья выпростал вовне, 
Я стал как Александор Мень. 
Если не дадут мне кожаный ремень,
То на шолковом повешусь я ремне. 
Весь мир кишками заблюю, 
Гуд бай, мой рай, мой ад, адью!
А после, из петли освободясь,
Святой Руси я стану князь.
Я встречу млечную весну, 
Улягусь утром под скалою
И  прямо в Жопу себя ткну
Апофатической иглою.
***
Если вдруг тебе вздгрустнётся,
Не впадай в тоску, сынок.
Зюзя Лысая вернётся,
Ты не будешь одинок.
Надо только постоянно 
Всюду думать про неё,
И услышышь ты, как бьотся 
Серце радостно твоё.

Если Зюзя гонит тучи
Или жнёт златую рожь,
Встань в сторонке, не мешайся,
Зюзи Лысой не тревожь.
Зюзю Лысую страшыся
Оторвать от важных дел.
Ты получишь чють попожже
То, чего ты так хотел.

Если как-нибудь однажды 
Будешь в море ты тонуть,
Духом в выси вознесися,
Смой с души своей всю муть.
Люди многие тонули
И во множестве морей -
Просветлися и воспомни 
Ты о Зюзеньке своей.

Если Зюзя в раздраженьи 
На Хуй вдруг тебя пошлёт,
Ты не плачь, не огорчайся,
А продолжи свой полёт.
Будь разумным и смиренным,
Свой земной удел любя,
И прямо в Печень поцелует
Зюзя Лысая тебя.
***
Дорогая, сядем рядом
И отравимся блядь ядом!
***
Мёрзлая, лисья страна, 
Сонныя, тленныя звуки,
Глыбы литого говна,
Жосткия смрадныя руки.

А внутри меня злобный Хомяк,
Он раздирает мне Печень.
На Горизонте маяк
В просизи измертва-млечен.

Но всё-таки я полюбил
Моря прогорклого пенность,
В скрып ваших слабых стропил
Я привнесу Невьебенность.
***
Я говорю Ему: как стало много тьмы,
Как стало света мало!
Скажи, скажи, что можем сделать мы?
А Он: заткни Ебало!
***
Я люблю бродить по улицам
Меж заводов и кладбищ -
При ходьбе позабывается,
Что я сир и нищ.

Там на улицах афишечки
И помойные бачки,
Продавают в лавках пышечки,
Крышечки, крючки,

Там и стужа зимовейная,
Там и летошний сугрев,
Много юношей пригожыих,
Статныих дерев.

Но в золе умочка бедного
Тлеет Мысель все одна -
Что когда-нибудь я Медного
Встречу Кабана -

Над Москва-Рекой кремневою,
Или цынковой Невой,
На Остоженке, на Лиговке,
Иль на Моховой -

Не капризного, не шумного, 
С тьоплым Дымом из Нозьдрей,
Очень правильного, умного 
И без волдырей.

Попечотся он по-божески
Обо мне - ржаном Шише
И откроет тайну сладкую 
Он моей Душе,

Пищу райскую, молочную
В Рот мне вложет, молвит: Жуй!
И на звёздочку полночную
Мне заменит Хуй.
***
В дверь мою стучится
Ктой-то там такой,
С крыльями, как птица,
И с одной рукой,

С четырьмя грудями,
С Жопою большой,
С красными мудями 
И святой Душой.

Вспомню я Уставы,
Пришлеца впущу,
Припаду устами
Я к его плащу.

Он одну лишь фразу
Скажет: Ляжь в кровать!
И начну я сразу
Нечто прозревать.
***
Добрый день! Я Уёбище Сраное.
Что ж глядите с таким отвращением
На меня, господа драгоценные?
Или скажете - я некросивое?

***
Я знаю - я буду в Аду 
Заслуженный деятель искусств,
Мне дадут золотую дуду
И посадят под розовый куст.

А если Деявол, хозяен всего,
На меня наедет: "Хуёво дудишь!" -
Снидет Бог и скажет: "Не трогай его -
Это Мой Шиш".
***
Астатняе гугліць

@темы: культуралёгія

---

Чамусьці сярод тых людзей, каму намагаўся рабіць добрае значны больш тых, хто хоча мяне забіць, чым сярод тых, з кім я варагаваў.

@темы: проста прыняць

---

Current 93 безумоўна з'ява ў музычнай суполцы мінулага стагоддзя - чым больш слухаеш, тым лепш разумееш наколькі гэта геніяльна.

---

Уважаемые френды и френдессы - есть ли в ваших рядах кто-нибудь, кто шарит в ЖК-телеках с целью помочь мне осуществить трудныйй выбор?

---

Здравствуйте, давно вы меня не посещали, но заходите, раз уж пришли. Возможно в этот раз вы вовремя, к месту и не будет такого, чтобы вы ушли ни с чем, как это было раньше.