Я атрымала тое, што хацела. Бойцеся сваіх жаданняў)

---

Надзея?! У цябе на працы кніжка завальваецца, якая цалкам на табе ўсёй адказнасцю і большай часткай працы. І наогул... усяго-та тры месяцы свабоды. А ты што - закахалася такі?!

---

Вось зараз кавалак маёй рэчаіснасці намаляваўся дзякуючы адной песні з СЭТаўскіх спевак, якую я, відаць, надта глыбока асэнсавала. Але ж мяне сапраўды кранаюць народныя песні, іх медытатыўная мелодыка, нечаканыя канцоўкі, простыя словы пра складаныя рэчы. Гэтую, відаць, я надта старанна прапусціла ))

А насамрэч у мяне намячаецца другі акт Дупы Поўнай на працы. Гэтая трава мяне не адпускае...
Затое мой новы "сябар" (вось каб усе сябры-хлопцы так паводзіліся, я б застрэлілася ад лішку ўвагі) так сумуе па "сяброўцы", што з'ехаўшы на 3 дні ў Заходнюю Украіну, ажно па міжнародным тэліць. Маньяк, я ж казала. Калі пабачыце мяне на вуліцы з кімсьці за ручку - не перажывайце, гэта сябар))))))))

---

Пэўна, гэта правільна -- забываць лёгка і хутка. Мадыфікацыя памяці, памятаць светлае, а боль -- забываць. Як і тых, хто яе прынес. Аля цалкам мела рацыю -- калі мы перасталі стасавацца (пасварыліся крыху), мне стала лягчэй, і лягчэй, і лягчэй... Сябрамі нам не быць, Рэмарк таксама меў рацыю. Магчыма стрымліваць сябе, ці нават шчыра абыякава стасавацца. Рэдка.
А ўчора лёс мне падкінуў падарунак, ці мо ўзнагарода за мой клопат з сабакамі, ці кампенсацыя за аблом з БГ -- канцэрт "Чайф". Нечакана і неверагодна шчасліва, мілая Волечка, мы танчылі разам, дурэлі, і я адчувала скурай, як папускаюся, папускаюся.
"Всё хорошо, трудно представить, что могло быть хуже"
Забываю. На шчасце.

---

Прайшло 3 тыдні. Адэкватнага стану ўжо больш, чым неадэкватнага, у прапорцыі 3/1 дзесьці. А на ўчорашнім канцэрце нават адчувала сапраўднае шчасце. Шкада, хутка прайшло.
А ён тым часам з'ездзіў у Маскву. З сяброўкай. Ці хто яна там яму... Я жа была спакойнай... Не чытаць Кантакт, не глядзець фота, не адказваць на паведамленні... Было б карысна. Прапанаваў пайсці разам на канцэрт. Ну навошта ён існуе, мяне зноў выварочвае вонкі ад болю. Хліпкую гармонію і слабы непераканаўчы галасок, што сэнс ёсць, што трэба заняцца сабой, і што напраўдзе я ўсё магу - як ветрам здзьмула.

---

Піць мне зараз нельга. Не прапануйце мне піць, будзе толькі горш. Хаця куды ўжо...
Мой бедны розум не можа гэта зразумець і прыняць, проста адмаўляецца верыць у факт, разрываецца ад успамінаў і болю, проста нейкае болевае атручванне. Як там Мара напісала? "Безвыходнасць". Хто цяпер скажа, што "усё ж добра", так, каб я імгненна паверыла? Зусім адвыкла быць адна. А зараз - меньш, чым адна. 1/2. 1/3...
У імгненне цэлы свет траціць сэнс.

---

Як бы ні было пазней, у блізкай ці далёкай будучыні, пакуль што я тут.
А таму... прыходзім па кніжкі!

З 8 па 12 лютага 2012 г. ў павільёне «БелЭКСПА» (Я. Купалы, 27) адбудзецца XIX Mіжнародная кніжная выстава-кірмаш «КНІГІ БЕЛАРУСІ 2012». (чц-сб: 10.00-19.00, ндз: 10.00-15.00).

наш стэнд (НВК "Тэхналогія") А 25

Наша каштоўнассць будзе тусіць там у чацвер і пятніцу - пасля абеду, у суботу - ўвесь дзень, у нядзелю - да абеду. Буду рада вас бачыць, раз ужо ў мяне пралятаюць выхадныя, то дазволю сабе пахадзіць з вамі па іншых стэндах, ці так, паабдымацца ля нашага.

---

Усё добра. Насамрэч усё добра...

---

Вось жа ж... Сябар, які сустракаўся з дзяўчынай нешта каля сямі год, расстаўся з ёй. Увесь час іх адносіны былі для мяне (часам апошнім) доказам, што каханне, адносіны рэальна існуюць. Блеаць. Крыўдна амаль як за сябе. Вельмі эгаістычна - бо гэта быў патаемны ўзор для мяне.
На фоне бардака ў маім жыцці выглядае яшчэ больш песімістычна.
Братцы, а ці ё яно, тое кахааанне?

---

Так што жа мне лепей шукаць: НОВЫЯ ЗАМОВЫ (вось цяпер я ўжо насамрэч "змрочны швец, змрочны жнец, змрочны на дудзе ігрэц"; змрочны, бо на гэты раз нам з гадзінку выебалі мозг на нарадзе , з асаблівым акцэнтам на мяне, бо я новенькая, і вось цяпер акрамя рэдагавання, вёрсткі, карэктавання, рэалізацыі прадукцыі я павінна з нейкай Сусветнай Дупы вы***ць новыя замовы, якія я ў кашмарным сне не ведаю, адкуль браць, і пры тым за пару тыдняў. І ўсё за 900 тыс. на месяц, ёху! ) ці НОВУЮ ПРАЦУ?
Калі гэты "чалавек" мяне звольніць, я нават плакаць не буду, можа ўжо і ўзрадуюся, хоць і застануся ні з чым.

@темы: паўночны пушны звер кусае за зад

---

Што жа рабіць? Дзе праўда? Што я прыдумала - шчасце ці пакуты? Што з гэтага існуе тут, а што - у маёй галаве? Мне неабходна Таро, але адна дзеўчына, якая робіць гэта добра, не так добра да мяне некалі ставілася, і я баюся яе непакоіць (хаця, пэўна, што не адмовіла б), другі, які робіць гэта горш, мае яшчэ болей уласных фантазій. А мо мне трэба напіцца і ноч запар плакаць у роднае-роднае плячо? А мо сысці ў загулішча? Ці ў затворніцтва? Мне неабходна стаць Дубам. Як так доўга можа вісець такі радыкальны выбар: парваць ці склеіць? Як зразумець, там насупраць - чаго хочуць больш? Там таксама панапрыдумвалі і баяцца, і сумняюцца, ці там проста плывуць па плыні без ніякай "будучыні"?
Якое месца я займаю там? Ці я асуджана зноўку чуць цішыню на самыя важныя і важныя словы? Двойчы (ці больш? але тыя два разы не забуду ніколі, нават калі надалей будзе адно святло) я яе чула і давала абяцанне больш ніколі, ніколі не прамаўляць гэта першая, а цяпер зноўку, я мусіла б чуць адказ, а чую нешта зусім іншае, левае, пустэчу, і пустэча ва мне, у маіх жаданнях, у маім календары, і фраза "скончыць як ***" не такая ўжо і недатычная мяне!

---

Ён даводзіць мяне да слёз, руйнуе мары і робіць цуды, выклікае жаданне знішчыць, расчароўвае, кажа страшныя рэчы і чуе іх, але не бачыць яго некалькі дзён - жудасная туга, і смак да жыцця, ежы, людзей - губляецца.
І та, мяне закалупаў мой дырэкатар, які, відаць, вырашыў, што мне можна і не плаціць, і насмарк.

---

Дурацкае адчуванне, калі чалавек у 2,5 разы старэйшы за мяне (тут -- я верстальшчык, яна рэдактар, тобок у тэорыі яна вырашае, як павінна выглядаць, а я раблю, як яна кажа, ну, магу нешта прапанаваць, але тут адказная яна), плача, і кажа, што яму ўсё адно, што тут будзе, што тут робіцца, і якая будзе кніга, кажа: "Рабі як хочаш, а я ўжо ад гэтай кнігі стамілася" (кніга, дарэчы, не самае горшае з таго, што было і магло быць)

@темы: пачатак дня

---

А яшчэ ў мяне хварэе любімы кот. Моцна. Толькі не ён...

---

Як жа класна, калі няма дырэктара! Ніхто не носіцца, не шуміць, не замінае... працаваць і атрымліваць асалоду)
А мой мілы - такі мілы... Ну праааўда!) Адвучыць бы яго спазняцца, бо насамрэч напружвае.
Накачала маскалькага.. поп-року? калі шчыра, не ведаю яшчээ, што там. Проста чалавек харошы))) Та, я нарэшце сабралася паслухаць творчасць маіх любімых маскалёў (Андрэя, у сэнсе). Можа такі зганяць да іх у сакавіку? Не, з сябрамі адзначыць дзень народзінаў я вырашыла адназначна, бо ў мінулым годзе было яшчэ больш паршыва, чым у пазамінулым, раптам у гэтым будзе цудоўна, як калісьці? Але вось адразу пасля намалёўваюцца вялікія выходныя, можа яшчэ і за свой кошт дабраць дзянёк... Думаем.

---

я долго держал это в тайне, но теперь признаюсь — я пледик (с)

Атрымала жаданую кансультацыю па Еве. Дапамога сустрэлася нечакана і такім чынам, якім раней не шукала і не думала -- залішні доказ тэорыі пра непазбежнасць паратнуку. Ну, было б файна яшчэ дапытаць каго-небудзь мегаразумнага канкрэтна пра канкрэтныя дасяжныя прадукты, але асноўныя пытанні я зняла і сэрца супакоілася.
У мяне комплекс віны за тое, якім шляхам і чынам яны трапляюць да нас, за пакуты, на якія іх асуджаюць, за ўмовы, у якіх трымаюць, і ў якіх, магчыма, трымалі маю дзяўчынку. Маю. Блін, нават за Віньку так не трэслася)
Але калі ў кагосьці ёсць знаёмыя заолагі (герпетолагі :alles, ці разводчыкі чарапах, то я б яшчэ дапытала, так!
Да, я ўмудрылася згубіць сваю картку, і цяпер як дура, да панязелка не здыму грошы. Та, я ведаю, што можна ў банку, але ў ацкі нязручны пра працы час.

---

Смерць – гэта адзінае, чаго нельга выправіць.
Не, вядома, гэта нервы, я ж апошнім часам да слёз пужаюся, пераймаюся за герояў фільмаў (вось што можа мець менш сэнсу!), сню жахі ці проста розную брыдоту амаль штоноч, страх цемры за спінай, калі вяртаюся дадому позна, здрыгваюся ад нечаканасці… Але неяк так кепска робіцца, калі дапусціць думку, што нешта здарыцца з тымі, каго “шчыра рада бачыць”, хто нешта значыў у маім жыцці, і галава кружыцца ад ценю ўяўлення, што могуць пацярпець у дурацкай выпадковасці або знікнуць назаўжды тыя, без каго не ўяўляецца жыццё.
Беражыце сябе, калі ласка.

---

Богі вялікія! Не далі мне мужа-праграміста, дык дадайце хоць уласнага розуму!

Адна версія праграмкі не выдаляецца (і віна не мая - агульны глюк! ), і таму наноў яе паставіць і сказаць "прабач, лепш бы я і не рыпалася і юзала цябе" я не магу, трэба неяк па-хітраму чыціць комп ад яе рэшткаў (абрыўкі трупа), другую - ну ніяк не магу разабрацца, як усталёўваць, код чамусьці ў дзвюх частках і наогул...
Карацей, уляпалася. А на наступным тыдні (у панядзелачак!) кроў з носа - яна павінна стаяць (ну хоць якая-небудзьт версія!) і я на ёй працаваць. У пятнцу ўвечары еду ў Мазыр, і скасаваць гэта ніяк не магчыма, а зараз, зараз за паўтыдні да Н.г. хрэн я каго вылаўлю...
Аааагггррррррррр......

---

Упершыню адзначала тое, што варта - Каляды.
калядавала, была казой, і вечар прайшоў пад цудоўныя беларускія святочныя спевы
пасля ў сяброўкі рабілі куццю, пеклі сонечныя печыўкі, чароўная вячэра пры свячах вузкім колам
а Кастусь падараваў чарапашку. Яшчэ не вызначылася з імём.
Так здзяйсняюцца мроі...

---

08.12.2011 в 22:03

Пишет .Nitroglycerine:

08.12.2011 в 21:22

Пишет Я настоящая:

02.12.2011 в 23:08

Пишет Demeroll: