Ознакомьтесь с нашей политикой обработки персональных данных
РегистрацияЗабыли пароль?

Поиск / Темы записей

Тема

Лента записей c темой "Я"


12:27 

Авторитеты-2

fwrt
life is too short to be taken seriously
Почему именно люди из прошлого поста?

Это не рациональный выбор, это чувство, ощущение. Стало интересно, что их объединяет: индивидуальность, необычность картины мира, достаточная смелость, чтобы миру ее предьявить и менять его в доступных пределах. И, мне кажется, они делают (делали) то, что хотят (хотели) и их жизнь наполнена смыслом. Они странные. Но нашли (или сделали) своё место в мире. Ну и мне нравится влияние, то влияние, которое они оказывают на мир, я разделяю их ценности. И мне есть чему у них учиться, как у людей, которые смогли то, что мне кажется важным и ценным.

Я люблю магический реализм Светланы Мартынчик. Меня восхищает серия про Ехо — не как литературное произведение, а как идея. Мне нравится ее восприятие реальности. Оно помогает мне найти равновесие. А когда-то в тинейджерстве помогло не быть смертельно серьезной занудой. И она, будучи весьма странной, достаточно успешна и много лет неплохо продаётся. Она издаёт, блин, рассказы в сборниках имени себя!! Которые вообще неформат и нафиг никому как бы не нужны. Но МФ — это бренд, можно и не такое.

Мне очень помогла система Эволюции и ее блог — я вычистила очень много дерьма из головы, упорядочила восприятие реальности, получила понятные инструменты взаимодействия с ней. И года два назад пост про «пять шагов по выходу из жопы» помог мне из неё выйти, из очень глубокой многолетней жопы. Мне нравится ее трезвое и безжалостное восприятие и подача материала, мне нравится схема и структура, а ее личные убеждения и стиль общения — мне пофиг. И я восхищаюсь ее трудолюбием и масштабностью работы. И созданным брендом.

Ошо я люблю как восхитительного бунтаря, который ловил кайф от жизни, не парился и призывал не париться и не усложнять других. Все религии говорят об одном, это вообще не важно, чувак, загляни в себя, прислушайся, наконец, к себе, посмотри вокруг живым взглядом, а не как обычно — тебе не нужны все эти философско-религиозные костыли, просто будь здесь и сейчас, будь в течении жизни, будь открыт и восприимчив, и все, вот тебе блаженство и просветление. Ну и история его жизни — отдельный кайф.

Джобс послал нахуй все правила создания и продвижения продукта и сделал по своему. И это сработало! Я в восторге от многих яблочных решений. Но ещё больше мне нравится, что чувак делал то, что считал правильным, не смотря на то, что могли думать и говорить все вокруг. Мне сложно представить, насколько нужно верить в себя и своё вИдение для этого. И он делал то, что любил, делал то, что считал правильным, вёл других за собой и достигал охренительного успеха.

Валентина Габышева — человек, который первым, наверное, начал писать и делать что-то (в моем инфопространстве) играя, несерьезно, но очень о серьезном, она писала, что порядок переоценён и важнее вдохновение и личный кайф, и хаос — это вообще нормально и высшая форма порядка, она из старой к6ижки про архетипы сделала восхитительное приключение на год, подключив ещё пачку специалистов, она постоянно создаёт что-то новое, что никто не делал или никто не подходил к этому _так_. И все это легко, весело, играя и шутя. Я обожаю ее легкость. Это чертова магия, как можно быть такой в ее возрасте? И при этом она успешный человек. Она определенно нашла себя и свой путь. Я смотрю и вдохновляюсь.

Как-то так.

@темы: Я, размышления

01:28 

Тэатральныя вандроўкі. Магілёў, "Смага й голад". Частка 1

Bartimeyse
…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Ну дык вось спадарства.
Я паабяцаў сабе, што калі сёння мне раптоўна надарыцца "аўтамат" па экзамену, я ўвечары напішу пра падарожжы ў Магілёў і Гомель. "Аўтамат" паставілі, чаму я вельмі рады, бо зараз крышачку хворы. А абяцанне трэ' трымаць, а то дарагі сусвет пакрыўдзіцца, што будзе вельмі крыўдна :vv:

-----

"Жанчына мора" паводле Ібсэна Магілёўскага драмтэатру мне спадабалася. Гляджу пасля спектакля звесткі, тое-сёе. Раптоўна знахожду, што гэтыя паказы спектакляў у Мінску - апошнія увогуле.
Сяджу такі я, уражаны такімі нечаканымі навінамі, капаю далей, знаходжу сумную нагоду (сыход з тэатра Саулюса Варнаса ды Івана Труса). Заўважаю ў афішу на снежань "Смагу й голад" - таксама апошні паказ. Пасля ваганняў, вырашаю ехаць. "Скарыну" ды іншае я прапусціў незваротна - чаму б не паспрабаваці пабачыць рэшткі раскошы?..

Лірічнае адстуленне.
Гэтак сталася, што жыву я стала ў Мінску, бабуля ў Рудзенску, другая ў Вілейцы, і нагоды вандраваць асаблівай нейк ніяк не знаходзіцца. Бабулева хата ў Рудзенску чакае амаль кожныя выходныя (пра лета прамаўчу, там гарод), разам з бабуляй, коткай і хатай дзяцінства.
Таму асабліва шмат я па Беларусі не ездзіў. Разам з сястрою былі ў Гародне, Віцебску, Оршы, Гомелі. Але досведу вандровак у адзінотку ў мяне не было. То бок Магілёў стаў першым каменьчыкам.


Што ж, 12 снежня. У Мінску трэці дзень гасцюе Гомельскі моладзевы тэатр, і менавіта паказаны ў гэты дзень "Метад" пасля атрымае нацпрэмію. Але я накіроўваюся ў Магілёў.
Я часам рэтраград, і майго тэлефона гэта таксама датычыць. Браў з сабою "лічбамыльніцу", але яна даволі блага здымае ў цемры, таму не бачу асаблівага сэнсу дадаваць сюды фотаздымкі.
Калі абіраць паміж цягніком ды маршруткай/аўтобусам, я абіраю цягнік. Менавіта з пункту гледжання камфорту, і не толькі знешняга, як унутранага. Мажлівасць крыху прайсціся, вольна пад'есці, чытаць — мне гэта крыху істотна.
Гэта я да чаго кажу. Ранішні цягнік да Магілёва ходзіць толькі па няцотных. І хоць лагічным, здавалася б, было паехаць 2 гадзіны на маршрутцы, - я паехаў электрычкамі, і не шкадую :) Прасцей звычайна праз Асіповічы; але ў той дзень адмянілі зручную электрычку ад Мінска, і трэ' было ад'язджаць раней і 2 гадзіны чакаць дызеля. Таму я пасля ваганняў паехаў праз Оршу: адпраўленне каля 10:30, 4 гадзіны да Оршы, 35 хвілін чакання дызелю і амаль 2 гадзіны да Магілёва, з прыбыццём каля 17 гадзін.
Я быў неўзабаве пасля лёгкай хваробы, таму крыху хваляваўся. А тут яшчэ электрычка: спачатку зайшоў, і здаецца ж цёпла. А паехалі, і нешта халадзець пачало, а я 'шчэ й пацею часам моцна, і пасля вуліцы мне нешта золка. Нават ужо пачаў сябе ў думках дакараць за нейкую бязглуздзіцу, што трэ' было можа й ехаць Штадлерам да Оршы, там хоць цяплей павінна быць. Але пасля ацяпленне ўсё ж улучылі, і настрой мой палепшаў. Даведка: мой настрой часам моцна залежыць ад ежы і цеплыні, без іх я магу станавіцца злы й буркатлівы. Калі падсумоўваць пра ацяпленне, то я, здаецца, зразумеў канцэпцыю: прывезці цёплую электрычку, сагрэць, адключыць ацяпленне; даць вагонам астыць гадзінку дзесь, пасля зноў натапіць гадзіну, і г.д. То бок тапілі ў ваколіцах Мінска, Барысава й Оршы. Які нядобры такое прыдумаў?.. Я б яго самого пасадзіў бы дзень ў такіх умовах ездзіць, нягоднага :attr:
Прыехаў на знаёмы вакзал Оршы, крыху пагуляў па "астраўку" сярод чыгуначных каляінаў, паглядзеў на прыбыццё дызелю з Магілёва. Ён чамусьці прыйшоў з адваротнага боку, чым я чакаў яго, але паехаў пасля ў слушным накірунку. Пасля паглядзеў мапу, і аказалася, што цягнік па Оршы робіць круг праз розныя прыпынкі; цікава, аднім словам. У дызелю я ехаў упершыню, цікава. Ацяплялі гэтак жа. Пасля электрычак прыемна здзіўляе размяшчэнне месцаў 3+2 замест 3+3, а вось крыху ніжэйшыя сядзенні пазітыву мне дадалі меней.
Тым не менш, да Магілёва мы прыехалі дакладна ў час, то бок 16.58. Усюдыісны мой тэрмас ужо значненька спусцеў, а п'есу Эжэна Іанэску я як раз паспеў паволі й удумліва прачытаць. Усё складвалася паводле задумы.

Пра кантралёраў білетаў.
Калі ў ваколіцах Мінска і ўвогуле па Міншчыне квіткі на праезд сурова правяраюць, то чым далей ад цэнтру краіны, тым цікавей й чалавечней. Каля Талачыну праз вагоны пачала хадзіць жанчына-кантралёр і пыталася, капу трэба прадаць квіток. Зразумела, на кожным прыпынку касу не зробіш; але ўсё ж такі чалавечны падыход вельмі прыемны, менавіта з пачаткам з запытам да сумлення, што квіток трэба набываць, - а не з патрабавання, а пасля ўжо правановы набыць. У дызелю было штось падобнае, толькі пасля адпраўлення квіткі ва ўсіх праверылі, але далей, зноў жа, толькі жаданне пасажыра набыць квіток прыпыняла рух супрацоўніц чыгункі; а вось фармальная праверкі наяўнасці квіткоў ува ўсіх ужо не рабілі.

Пра краявіды.
Па напрамку Мінск-Орша, калі не лічыць лясоў/палёў, у вакно глядзець збольшага сумна. Шмат нейкіх заводзікаў, але нейкі разбураны ці хаця б напаўразбураны выгляд у большасці. Пэўная шэрань і зморчнасць краявіду. Шмат у якіх пасёлках відавочныя праблемы з дарогамі, і часта людзям прыходзілася прабірацца праз гразь. Дарэчы, шмат людзей з Мінска выходзіла на прыпынку "Новае жыццё" :) Я лічу, штосьці ў гэтым ёсць... Пра надвор'е: снег дзесь яшчэ быў, дзесь не. Такое крыху марознае надвор'е пасля адлігі.
А вось напрамак Орша-Магілёў здзіўляе пасля аршанскага напрамку кантрастамі. Не навіна, што там знаходзіцца Копысь, а разам з ёй яшчэ Александрына, вакол якіх, на мой погляд, нездаровая цікавасць некаторых асоб, якія не заўсёды адрозніваюць асабістае ад службовага, ды яшчэ надзелены немаленькай уладаю. Сумна ўсё гэта. І пасля суровых пейзажаў на працягу 4 гадзін ў электрычцы ваколіцы Оршы ў напрамку Магілёва выглядаюць крыху... дзіўна. Усё незвычайна прыбранае, адбудаванае што толькі магчыма. Мне запомніўся нейкі вялікі спартовы комплекс. Ага, во-во. Пасёлкі-гарадкі-аграгарадкі, і тут такое. Асабістае: калі яшчэ толькі засяляліся ў Мінску - 2004 год - абяцалі ў Лошыцы басейн. Увага, важнае даручэнне: знайдзіце яго сягоння й раскажыце мне, дзе яго знайсці. Падземныя жыхары, мо' ён у вас дзе? Выглядае як паралельная рэальнасць, крывое люстырка. Здаецца, што гразь адсюль узялі і... параскідалі па іншых месцах, каб не згубілася дарэмна. Сумна. І нейкі абсурд. Штучнасць жыцця. Дарожны знак, паказальнік у накірунку Оршы. Орша напісана толькі па-беларуску, затое нейкая Александрына - яшчэ прадублявалі па-ангельску, ды яшчэ на ўсякі выпадак яшчэ буйнейшым шрыфтам.
Мне прыгадваецца чыёсьці выказванне з крытыкаў, што ў нас амаль/фактычна знікла сатыра. Боязня смяяцца й высмейваць?!.

Што ж, вернемся да мэты вандроўкі. На гадзінніку 17.00, я ўпэўненым крокам рушу да прыпынку, каб улезці ў аўтобус. Запытваюся ў іншага чалавека пра кошт талончыка, мне з яўным здзіўленнем ў голасе й на твары адказваюць. Аўтобус добра запоўнены людзьмі; кандуктарка гучным голасам запытвае: "А што на задняй пляцовачцы?" Гэх, напаўзабытыя ўспаміны, бо кандуктараў з Мінска прыбралі, але сістэму продажу талончыкаў увогуле не палепшылі. Узгадваецца, як у аўтобусе, які ішоў па ўскраінах Лошыцы, стала ехалі двое рэвізораў, амаль на кожным прыпынку не ветліва старачаюцы людзей ля дзвярэй суровым пытаннем пра аплату, а кіроўца доўга прастойваў на прыпынках. Дрэнь й паскудства, дурная работа, а не інаваццыі, цьху.
Выходжу на прыпынку ля кінатэатра "Чырвоная зорка", бадзёрым крокам з выглядам ўпэўненага мясцовага, толькі зрэдчас паглядваючы на мапу, рушу да сталовай. Дарэчы, раю, цудоўная магчымаць у працоўныя дні пад'есці. Мне каштавала штось каля 2 рублёй і 40 капеек. У гэты момант я зразумеў, як майму універсітэту й асабліва карпускам патрэбна падобная добрая сталовая, а не "абы што" накшталт цеснага буфета на нулявым паверсе з аднаразовым посудам. Гэх...
Да 18 гадзін (час закрыцця сталовай) я паспеў загадзя, але ўсё роўна за якія 5 хвілін заглынуў усё і рушыў далей. Спектакль пачынаўся ў 18.30, але каля 18 гадзін я дамовіўся, каб мне падвезлі адну кніжачку да будынка тэатра. Але хацелася магніцік :-D, і я рушыў да плошчы, дзе ратуша й музеі. На сваім шляху зазірнуў у кніжны магазін, дзе на мяне вялікімі здзіўленым вачамі паглядзелі пасля запыту пра сувеніры. Музеі на плошчы ўсе аказаліся ўжо зачыненымі і цёмнымі. Ратуша павінна была б працаваць да 18, але апошніх турыстаў прымае да 17.30 - відавочна, цікавых не было. Плошча, дарэчы, была прыгожа аздоблена ілюмінацыяй ды светлавымі фігуркамі; але часу пасля спектакля ў мяне было значна больш, чым да яго. Таму рушыў да музея этнаграфіі (ён ля самага драмтэатру) - таксама зачынена, але насупраць - о, дзіва! - мастацкі магазін з сувенірамі, які асветленымі вокнамі адраджае надзею. Набыў магніцік, тут як раз яшчэ падвезлі кнігу. 18 гадзін, усё зроблена, можна ісці ў тэатр.

-----

Гэта ўжо тэмы тэатраў і вандровак не датычыць, але занатую.
Неяк пасля чытання літаратуры (мастацкай, зразумела) збольшага па-беларуску пісаць й размаўляці значна лягчей. Але з пісаннем складанасці, то бок наркамаўка і тарашкевіца. Паколькі вучыўся я, зразумела, наркамаўцы, звычней і натуральней карыстацца ёй. Але ўсё ж шэраг кніг на тарашкевіцы (той жа цудоўны пераклад Аляксея Знаткевіча "Палёта над гняздом зязюлі") робяць сваю справу, і хочацца ўстайляць элементы тарашкевіцы ў ліст/прамову/допіс таксама. Але ж фармальных яе правілаў я дакладна не ведаю (дый, калі меркаваць па прачытаным, у розных людзей ёсць пэўныя адрозненні ў поглядах на яе; калі працягваць спасылкамі на творы, то "Бойня №5, ці Крыжовы паход дзетак" Ванэгута ў перакладзе Паўла Касьцюкевіча ёсць для мяне выразным прыкладам больш "жорсткай" тарашкевіцы, гэтак жа як начынанае эсэ Мілаша "Скуты розум").
Мабыць, трэ' ўсё ж прачытаць нейкія правілы. Але як знайсці "правільную" тарашкевіцу? :yogi:

-----

***
працяг будзе :)

@темы: тэатральныя вандроўкі, театр, мысли вслух, могилевский драмтеатр, мнение, жажда и голод, вандроўкі, Я, Саулюс Варнас, Могилев

20:34 

Ms. Strange
Mas color
Я вспоминаю о программирование только когда придумываю очередную игру и мне нужно что-то сгенерировать. Это всё. Не так часто в общем-то, несколько раз в год. Я начинаю изучать... Долго... Причём, каждый раз как с чистого листа. Но всё в пустую :(
И вот сейчас задумалась, а почему? Может, метод обучения не подходит? Если так подумать, он все друг на друга похожи. Может, подойдёт метод для визуалов? Не знаю, правда, есть ли такой...

@темы: Я

Загрузка...
главная

© 2002 — 2019 ООО «Дайри.ру»