Ознакомьтесь с нашей политикой обработки персональных данных
РегистрацияЗабыли пароль?

Поиск / Темы записей

Тема

Лента записей c темой "Мысли вслух"


12:26 

Оранжевый_Змий
Let's Dance to Joy Division
Смешарики все-таки уникальный сериал. Придумать такое количество по-своему неприятных персонажей - это надо особый талант иметь.

@темы: Кино, Мысли вслух

12:25 

О жизни

Alexandera
А за кулисами Хайд и Джекилл пили виски на брудершафт...
Давненько я не заходила на дайри. Даже дизайн слетел, пришлось восстанавливать :)
А в жизни столько всего происходит, столько всего прекрасного и удивительного.
На работе мы устроили грандиозный корпоратив с выступлением группы Руки Вверх и я натанцевалась до больных ног :) Впервые в свое жизни танцевала медляки. Блин, это так здорово. Наобнималась с нашими ребятами.
С осени потихоньку занимаюсь танго и с удивлением осознаю, как мне это нравится. Общение с мужчинами и прекосновения теперь приносят не тревогу, а радость. Танцы в близком объятии - настоящее удовольствие.
При этом танго невероятно полезно для спины, каждый раз после занятий расправляются плечи, появляется осанка и поясница "встает на место". Ноги правда болят и порой обидно, что не получается, но радость перевешивает.
На каникулы приезжала мама, и так мы с ней наобщались, наплакались, нарыдались и наобсуждались, что стало намного легче и спокойнее за все.
Ездили за город в гости к Аленке, и теперь я поняла, что идеальный вечер - это еще и когда сидишь на старом кожаном диване у камина, смотришь на огонь и гладишь лежащую рядом собаку. Большого дога, к тому же.
Поставила себе небольшой план по чтению на этот год, а то читать стала мало, и мне это не нравится. У меня штук шесть недочитанных книг и меня это несколько нервирует, как и все неоконченные дела. Хочу дочитать их и начать новые в скором времени.




@темы: Шепотом ветра. Обо мне, Мысли вслух

10:05 

Мысли вслух

Уточка Канешна
Ну, положим, кря?
Села как-то утка на прогестерон, и теперь спит весь день))
Если б ещё яйцо отложить.
Чёт мучает меня совесть, что я все реже и реже в дайри хожу, но по странным обстоятельствам, я теперь везде редко хожу.
Я не фотографирую события, просто не вижу смысла тратить время на фото, вместо того, чтобы насладиться моментом, а значит нечего выложить в инсту или фейс.
Все истерически документируют себя, типа, если не сфоткал и/или не написал в соцсеточки, значит ничего не было.
Истерически придерживаются флешмоба "10лет". Простят, лайкают друг друга...зачем?
А я сижу на миниатюре и весь день, практически, уходит на чертеж и лепку.
Мне кажется это постить скучно.

Мы идём на Lord of the lost, на волчаков и бог его знает ещё на что, я сбилась со счета.

Люди, с которыми я давно общалась, и долго общалась, отдалились, от некоторых отдалилась я, нормальный процесс, но новых не появилось.

Не с кем слешика позадротить. Такое впечатление, что все стали взрослые шопиздец. *Вздыхает.

Вот уж не думала, что столкнусь с проблемой среднего класса 19 века " как сложно найти хорошую прислугу". Как бы мы не изворачивается в терминах, домработница, фея уборки и ты.ды., формально это прислуга(
Наша домработница уехала в Европу на заработки, и где искать?
Няню найти - тоже проблема. В Киеве хоть есть конторы, предоставляющие услуги по поиску нянь, в Одессе есть. А у нас-нет. Реально, нет, я пробивала, общалась с людьми.

"Если бы случилась ошибка и в Фейсбук вылились все фото с вашего телефона, это была б трагедия или милый казуз". Хз...зачем Фейсбуку 500 фото Роберта Планта и Дейва Мастейна? Ну ладно, почти 500.
И их уже не пощу(((
"Моя прелесссссссть")))
Правда теперь у меня накапливается архивчик с Аватаром.
Вот интересно, цепляет что-то, что имеет концепцию. Как бы смешно не выглядели мальчики на сцене, они делают это как то правильно, и в том, что они делают, есть душа. И проявляются их личности. И за ними становится интересно наблюдать.
Я это ещё на примере наших групп начала замечать, вроде все умные, красивые, талантливые, но не все делают от души, что ли?

Наверное, я б писала рассказики, если б было время. Но я леплю. А перед сном стала читать, вдруг, внезапно. Я поняла, что мне очень понравился ритуал с чтением перед сном мальцу, и взяла его себе) муж, если мелкого укладывает, сидит в телефоне. А я теперь с книгой.
Пока осваиваю поп-историю про 19 век.
Но планирую нырнуть в Терри Праччета, а там посмотрим.

@темы: Мысли вслух

01:28 

Тэатральныя вандроўкі. Магілёў, "Смага й голад". Частка 1

Bartimeyse
…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Ну дык вось спадарства.
Я паабяцаў сабе, што калі сёння мне раптоўна надарыцца "аўтамат" па экзамену, я ўвечары напішу пра падарожжы ў Магілёў і Гомель. "Аўтамат" паставілі, чаму я вельмі рады, бо зараз крышачку хворы. А абяцанне трэ' трымаць, а то дарагі сусвет пакрыўдзіцца, што будзе вельмі крыўдна :vv:

-----

"Жанчына мора" паводле Ібсэна Магілёўскага драмтэатру мне спадабалася. Гляджу пасля спектакля звесткі, тое-сёе. Раптоўна знахожду, што гэтыя паказы спектакляў у Мінску - апошнія увогуле.
Сяджу такі я, уражаны такімі нечаканымі навінамі, капаю далей, знаходжу сумную нагоду (сыход з тэатра Саулюса Варнаса ды Івана Труса). Заўважаю ў афішу на снежань "Смагу й голад" - таксама апошні паказ. Пасля ваганняў, вырашаю ехаць. "Скарыну" ды іншае я прапусціў незваротна - чаму б не паспрабаваці пабачыць рэшткі раскошы?..

Лірічнае адстуленне.
Гэтак сталася, што жыву я стала ў Мінску, бабуля ў Рудзенску, другая ў Вілейцы, і нагоды вандраваць асаблівай нейк ніяк не знаходзіцца. Бабулева хата ў Рудзенску чакае амаль кожныя выходныя (пра лета прамаўчу, там гарод), разам з бабуляй, коткай і хатай дзяцінства.
Таму асабліва шмат я па Беларусі не ездзіў. Разам з сястрою былі ў Гародне, Віцебску, Оршы, Гомелі. Але досведу вандровак у адзінотку ў мяне не было. То бок Магілёў стаў першым каменьчыкам.


Што ж, 12 снежня. У Мінску трэці дзень гасцюе Гомельскі моладзевы тэатр, і менавіта паказаны ў гэты дзень "Метад" пасля атрымае нацпрэмію. Але я накіроўваюся ў Магілёў.
Я часам рэтраград, і майго тэлефона гэта таксама датычыць. Браў з сабою "лічбамыльніцу", але яна даволі блага здымае ў цемры, таму не бачу асаблівага сэнсу дадаваць сюды фотаздымкі.
Калі абіраць паміж цягніком ды маршруткай/аўтобусам, я абіраю цягнік. Менавіта з пункту гледжання камфорту, і не толькі знешняга, як унутранага. Мажлівасць крыху прайсціся, вольна пад'есці, чытаць — мне гэта крыху істотна.
Гэта я да чаго кажу. Ранішні цягнік да Магілёва ходзіць толькі па няцотных. І хоць лагічным, здавалася б, было паехаць 2 гадзіны на маршрутцы, - я паехаў электрычкамі, і не шкадую :) Прасцей звычайна праз Асіповічы; але ў той дзень адмянілі зручную электрычку ад Мінска, і трэ' было ад'язджаць раней і 2 гадзіны чакаць дызеля. Таму я пасля ваганняў паехаў праз Оршу: адпраўленне каля 10:30, 4 гадзіны да Оршы, 35 хвілін чакання дызелю і амаль 2 гадзіны да Магілёва, з прыбыццём каля 17 гадзін.
Я быў неўзабаве пасля лёгкай хваробы, таму крыху хваляваўся. А тут яшчэ электрычка: спачатку зайшоў, і здаецца ж цёпла. А паехалі, і нешта халадзець пачало, а я 'шчэ й пацею часам моцна, і пасля вуліцы мне нешта золка. Нават ужо пачаў сябе ў думках дакараць за нейкую бязглуздзіцу, што трэ' было можа й ехаць Штадлерам да Оршы, там хоць цяплей павінна быць. Але пасля ацяпленне ўсё ж улучылі, і настрой мой палепшаў. Даведка: мой настрой часам моцна залежыць ад ежы і цеплыні, без іх я магу станавіцца злы й буркатлівы. Калі падсумоўваць пра ацяпленне, то я, здаецца, зразумеў канцэпцыю: прывезці цёплую электрычку, сагрэць, адключыць ацяпленне; даць вагонам астыць гадзінку дзесь, пасля зноў натапіць гадзіну, і г.д. То бок тапілі ў ваколіцах Мінска, Барысава й Оршы. Які нядобры такое прыдумаў?.. Я б яго самого пасадзіў бы дзень ў такіх умовах ездзіць, нягоднага :attr:
Прыехаў на знаёмы вакзал Оршы, крыху пагуляў па "астраўку" сярод чыгуначных каляінаў, паглядзеў на прыбыццё дызелю з Магілёва. Ён чамусьці прыйшоў з адваротнага боку, чым я чакаў яго, але паехаў пасля ў слушным накірунку. Пасля паглядзеў мапу, і аказалася, што цягнік па Оршы робіць круг праз розныя прыпынкі; цікава, аднім словам. У дызелю я ехаў упершыню, цікава. Ацяплялі гэтак жа. Пасля электрычак прыемна здзіўляе размяшчэнне месцаў 3+2 замест 3+3, а вось крыху ніжэйшыя сядзенні пазітыву мне дадалі меней.
Тым не менш, да Магілёва мы прыехалі дакладна ў час, то бок 16.58. Усюдыісны мой тэрмас ужо значненька спусцеў, а п'есу Эжэна Іанэску я як раз паспеў паволі й удумліва прачытаць. Усё складвалася паводле задумы.

Пра кантралёраў білетаў.
Калі ў ваколіцах Мінска і ўвогуле па Міншчыне квіткі на праезд сурова правяраюць, то чым далей ад цэнтру краіны, тым цікавей й чалавечней. Каля Талачыну праз вагоны пачала хадзіць жанчына-кантралёр і пыталася, капу трэба прадаць квіток. Зразумела, на кожным прыпынку касу не зробіш; але ўсё ж такі чалавечны падыход вельмі прыемны, менавіта з пачаткам з запытам да сумлення, што квіток трэба набываць, - а не з патрабавання, а пасля ўжо правановы набыць. У дызелю было штось падобнае, толькі пасля адпраўлення квіткі ва ўсіх праверылі, але далей, зноў жа, толькі жаданне пасажыра набыць квіток прыпыняла рух супрацоўніц чыгункі; а вось фармальная праверкі наяўнасці квіткоў ува ўсіх ужо не рабілі.

Пра краявіды.
Па напрамку Мінск-Орша, калі не лічыць лясоў/палёў, у вакно глядзець збольшага сумна. Шмат нейкіх заводзікаў, але нейкі разбураны ці хаця б напаўразбураны выгляд у большасці. Пэўная шэрань і зморчнасць краявіду. Шмат у якіх пасёлках відавочныя праблемы з дарогамі, і часта людзям прыходзілася прабірацца праз гразь. Дарэчы, шмат людзей з Мінска выходзіла на прыпынку "Новае жыццё" :) Я лічу, штосьці ў гэтым ёсць... Пра надвор'е: снег дзесь яшчэ быў, дзесь не. Такое крыху марознае надвор'е пасля адлігі.
А вось напрамак Орша-Магілёў здзіўляе пасля аршанскага напрамку кантрастамі. Не навіна, што там знаходзіцца Копысь, а разам з ёй яшчэ Александрына, вакол якіх, на мой погляд, нездаровая цікавасць некаторых асоб, якія не заўсёды адрозніваюць асабістае ад службовага, ды яшчэ надзелены немаленькай уладаю. Сумна ўсё гэта. І пасля суровых пейзажаў на працягу 4 гадзін ў электрычцы ваколіцы Оршы ў напрамку Магілёва выглядаюць крыху... дзіўна. Усё незвычайна прыбранае, адбудаванае што толькі магчыма. Мне запомніўся нейкі вялікі спартовы комплекс. Ага, во-во. Пасёлкі-гарадкі-аграгарадкі, і тут такое. Асабістае: калі яшчэ толькі засяляліся ў Мінску - 2004 год - абяцалі ў Лошыцы басейн. Увага, важнае даручэнне: знайдзіце яго сягоння й раскажыце мне, дзе яго знайсці. Падземныя жыхары, мо' ён у вас дзе? Выглядае як паралельная рэальнасць, крывое люстырка. Здаецца, што гразь адсюль узялі і... параскідалі па іншых месцах, каб не згубілася дарэмна. Сумна. І нейкі абсурд. Штучнасць жыцця. Дарожны знак, паказальнік у накірунку Оршы. Орша напісана толькі па-беларуску, затое нейкая Александрына - яшчэ прадублявалі па-ангельску, ды яшчэ на ўсякі выпадак яшчэ буйнейшым шрыфтам.
Мне прыгадваецца чыёсьці выказванне з крытыкаў, што ў нас амаль/фактычна знікла сатыра. Боязня смяяцца й высмейваць?!.

Што ж, вернемся да мэты вандроўкі. На гадзінніку 17.00, я ўпэўненым крокам рушу да прыпынку, каб улезці ў аўтобус. Запытваюся ў іншага чалавека пра кошт талончыка, мне з яўным здзіўленнем ў голасе й на твары адказваюць. Аўтобус добра запоўнены людзьмі; кандуктарка гучным голасам запытвае: "А што на задняй пляцовачцы?" Гэх, напаўзабытыя ўспаміны, бо кандуктараў з Мінска прыбралі, але сістэму продажу талончыкаў увогуле не палепшылі. Узгадваецца, як у аўтобусе, які ішоў па ўскраінах Лошыцы, стала ехалі двое рэвізораў, амаль на кожным прыпынку не ветліва старачаюцы людзей ля дзвярэй суровым пытаннем пра аплату, а кіроўца доўга прастойваў на прыпынках. Дрэнь й паскудства, дурная работа, а не інаваццыі, цьху.
Выходжу на прыпынку ля кінатэатра "Чырвоная зорка", бадзёрым крокам з выглядам ўпэўненага мясцовага, толькі зрэдчас паглядваючы на мапу, рушу да сталовай. Дарэчы, раю, цудоўная магчымаць у працоўныя дні пад'есці. Мне каштавала штось каля 2 рублёй і 40 капеек. У гэты момант я зразумеў, як майму універсітэту й асабліва карпускам патрэбна падобная добрая сталовая, а не "абы што" накшталт цеснага буфета на нулявым паверсе з аднаразовым посудам. Гэх...
Да 18 гадзін (час закрыцця сталовай) я паспеў загадзя, але ўсё роўна за якія 5 хвілін заглынуў усё і рушыў далей. Спектакль пачынаўся ў 18.30, але каля 18 гадзін я дамовіўся, каб мне падвезлі адну кніжачку да будынка тэатра. Але хацелася магніцік :-D, і я рушыў да плошчы, дзе ратуша й музеі. На сваім шляху зазірнуў у кніжны магазін, дзе на мяне вялікімі здзіўленым вачамі паглядзелі пасля запыту пра сувеніры. Музеі на плошчы ўсе аказаліся ўжо зачыненымі і цёмнымі. Ратуша павінна была б працаваць да 18, але апошніх турыстаў прымае да 17.30 - відавочна, цікавых не было. Плошча, дарэчы, была прыгожа аздоблена ілюмінацыяй ды светлавымі фігуркамі; але часу пасля спектакля ў мяне было значна больш, чым да яго. Таму рушыў да музея этнаграфіі (ён ля самага драмтэатру) - таксама зачынена, але насупраць - о, дзіва! - мастацкі магазін з сувенірамі, які асветленымі вокнамі адраджае надзею. Набыў магніцік, тут як раз яшчэ падвезлі кнігу. 18 гадзін, усё зроблена, можна ісці ў тэатр.

-----

Гэта ўжо тэмы тэатраў і вандровак не датычыць, але занатую.
Неяк пасля чытання літаратуры (мастацкай, зразумела) збольшага па-беларуску пісаць й размаўляці значна лягчей. Але з пісаннем складанасці, то бок наркамаўка і тарашкевіца. Паколькі вучыўся я, зразумела, наркамаўцы, звычней і натуральней карыстацца ёй. Але ўсё ж шэраг кніг на тарашкевіцы (той жа цудоўны пераклад Аляксея Знаткевіча "Палёта над гняздом зязюлі") робяць сваю справу, і хочацца ўстайляць элементы тарашкевіцы ў ліст/прамову/допіс таксама. Але ж фармальных яе правілаў я дакладна не ведаю (дый, калі меркаваць па прачытаным, у розных людзей ёсць пэўныя адрозненні ў поглядах на яе; калі працягваць спасылкамі на творы, то "Бойня №5, ці Крыжовы паход дзетак" Ванэгута ў перакладзе Паўла Касьцюкевіча ёсць для мяне выразным прыкладам больш "жорсткай" тарашкевіцы, гэтак жа як начынанае эсэ Мілаша "Скуты розум").
Мабыць, трэ' ўсё ж прачытаць нейкія правілы. Але як знайсці "правільную" тарашкевіцу? :yogi:

-----

***
працяг будзе :)

@темы: тэатральныя вандроўкі, театр, мысли вслух, могилевский драмтеатр, мнение, жажда и голод, вандроўкі, Я, Саулюс Варнас, Могилев

00:37 

АСЯ-ЯСА
puisque ces mystères nous dépassent feignons d’en être l’organisateur (с) Jean Cocteau
Читаю свои стихи 2008 года и думаю: пестец, я гений. :laugh:

@темы: Воспоминания, Жызня, Мысли вслух, Творчество

Загрузка...
главная

© 2002 — 2019 ООО «Дайри.ру»